W społeczności osób z ADHD często można usłyszeć podobną historię. Jedna osoba otrzymuje diagnozę, zaczyna czytać o objawach i nagle orientuje się, że jej partner funkcjonuje w bardzo podobny sposób. Kilka miesięcy później okazuje się, że druga osoba również ma ADHD albo przynajmniej wiele jego cech.
Czy to zwykły przypadek? A może osoby z ADHD rzeczywiście częściej zakochują się w innych osobach z ADHD?
Jeszcze kilka lat temu odpowiedź na to pytanie opierała się głównie na obserwacjach klinicznych. Dziś dysponujemy badaniami naukowymi, które pokazują, że takie związki mogą występować częściej, niż wynikałoby to z przypadku. Jednocześnie naukowcy podkreślają, że powodów tego zjawiska jest prawdopodobnie kilka i nie wszystkie zostały już dokładnie poznane.
Czy osoby z ADHD naprawdę częściej tworzą związki z innymi osobami z ADHD?
Od wielu lat psychologowie zauważali, że osoby z ADHD stosunkowo często deklarują, iż ich partner również ma podobne trudności z koncentracją, organizacją, impulsywnością czy regulacją emocji. Przez długi czas nie było jednak wiadomo, czy jest to jedynie subiektywne wrażenie, czy też zjawisko rzeczywiście występuje częściej niż można byłoby oczekiwać.
Obecnie coraz więcej badań sugeruje, że nie jest to przypadek. Osoby z ADHD częściej niż wynikałoby to z losowego doboru partnerów tworzą związki z osobami, które również mają ADHD lub wykazują wiele jego cech. Nie oznacza to oczywiście, że każda osoba z ADHD będzie mieć partnera z tym samym zaburzeniem, jednak statystycznie takie pary występują częściej.
Co to jest dobór asortatywny (assortative mating)?
Psychologowie używają określenia dobór asortatywny (assortative mating), aby opisać tendencję ludzi do wybierania partnerów podobnych do siebie. Dotyczy to wielu cech – od wykształcenia, przez zainteresowania, aż po cechy osobowości czy sposób funkcjonowania.
Coraz więcej badań wskazuje, że podobny mechanizm może dotyczyć również ADHD. Oznacza to, że osoby z tym zaburzeniem częściej spotykają partnerów funkcjonujących w podobny sposób i łatwiej nawiązują z nimi relację.
Czy to znaczy, że ADHD „przyciąga” ADHD?
Nie do końca. Aktualne badania nie potwierdzają istnienia jakiegoś biologicznego mechanizmu „przyciągania się” osób z ADHD. Bardziej prawdopodobne jest to, że osoby o podobnym sposobie myślenia, przeżywania emocji i funkcjonowania łatwiej odnajdują wspólny język, podobnie spędzają czas i częściej spotykają się w tych samych środowiskach.
Naukowcy podkreślają również, że część partnerów może nie mieć formalnej diagnozy ADHD, mimo że wykazuje wiele charakterystycznych cech tego zaburzenia. Dlatego w badaniach często analizuje się nie tylko rozpoznane ADHD, ale również nasilenie objawów.
Co mówią badania na ten temat?
Jeżeli chcesz sprawdzić, na jakich publikacjach opiera się ten fragment artykułu, poniżej znajdziesz jedno z najważniejszych badań dotyczących doboru partnerów u osób z ADHD.
Birds of a Feather: An Examination of ADHD Symptoms and Associated Concerns in Partners of Adults with ADHD
Journal of Attention Disorders (2021)
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33322995/
→ Autorzy porównali objawy ADHD u dorosłych oraz ich partnerów. Wyniki pokazały, że osoby z ADHD częściej pozostawały w związkach z partnerami wykazującymi podobne cechy niż można byłoby oczekiwać przypadkowo. Badacze opisują to zjawisko jako przykład doboru asortatywnego (assortative mating), podkreślając jednocześnie, że potrzebne są dalsze badania wyjaśniające mechanizmy odpowiedzialne za ten efekt.
Rozpocznij od właściwej diagnozy
Zdarza się, że diagnozę ADHD najpierw otrzymuje jedna osoba w związku, a dopiero później druga zaczyna rozpoznawać u siebie podobne trudności. Nie oznacza to jednak, że każdy partner osoby z ADHD również ma to zaburzenie. Jedynym sposobem na uzyskanie rzetelnej odpowiedzi jest profesjonalna diagnostyka przeprowadzona przez specjalistę.
W UADHD proces diagnostyczny obejmuje szczegółowy wywiad dotyczący funkcjonowania od dzieciństwa, ocenę aktualnych objawów oraz analizę ich wpływu na codzienne życie. Dzięki temu możliwe jest odróżnienie ADHD od innych trudności, które mogą dawać podobny obraz.
➡ Rozpocznij diagnostykę ADHD w UADHD
Dlaczego osoby z ADHD mogą przyciągać się do siebie?
Choć badania sugerują, że osoby z ADHD częściej tworzą związki z partnerami o podobnych cechach, naukowcy nadal próbują odpowiedzieć na pytanie, dlaczego tak się dzieje. Nie ma jednego mechanizmu, który wyjaśniałby to zjawisko. Obecnie mówi się raczej o kilku czynnikach, które mogą zwiększać prawdopodobieństwo nawiązania relacji między osobami funkcjonującymi w podobny sposób.
Warto podkreślić, że część z poniższych wyjaśnień opiera się na obserwacjach klinicznych i hipotezach badawczych. Oznacza to, że są one zgodne z aktualną wiedzą, ale wymagają dalszych badań.
Podobny sposób przeżywania emocji
Osoby z ADHD często opisują świat jako bardziej intensywny emocjonalnie. Silniej przeżywają zarówno radość, jak i frustrację, szybciej się ekscytują i częściej spontanicznie okazują emocje. Dla wielu z nich spotkanie osoby, która reaguje w podobny sposób, może wiązać się z poczuciem wyjątkowego porozumienia.
Nie oznacza to jednak, że wszystkie osoby z ADHD funkcjonują identycznie. ADHD jest zaburzeniem bardzo zróżnicowanym, dlatego sposób przeżywania emocji może się znacznie różnić między poszczególnymi osobami.
„Mam wrażenie, że w końcu ktoś mnie rozumie”
W gabinetach specjalistów zajmujących się ADHD często pojawia się podobny komentarz pacjentów: „Po raz pierwszy spotkałem osobę, która rozumie, jak działa moja głowa”.
Partnerzy z podobnymi doświadczeniami zwykle łatwiej akceptują cechy, które dla innych bywają trudne do zrozumienia. Zapominanie o drobnych sprawach, spontaniczne zmiany planów, potrzeba różnorodności czy trudności z utrzymaniem rutyny nie są odbierane jako brak zaangażowania, ale jako element wspólnego sposobu funkcjonowania.
Takie poczucie wzajemnego zrozumienia może sprzyjać budowaniu bliskości już na początku relacji.
Podobny styl życia i potrzeba nowości
Jedną z cech często opisywanych u osób z ADHD jest poszukiwanie nowych doświadczeń i większa otwartość na spontaniczne działania. Niektóre osoby lubią podejmować decyzje pod wpływem chwili, często zmieniają zainteresowania lub szukają nowych aktywności.
Kiedy obie osoby funkcjonują w podobny sposób, taki styl życia może być odbierany jako atrakcyjny i naturalny. Zamiast wzajemnie ograniczać swoją spontaniczność, partnerzy często zachęcają się do podejmowania nowych wyzwań. Z drugiej strony właśnie ta cecha może później prowadzić do trudności z organizacją codziennego życia, o czym opowiemy w kolejnej części artykułu.
Co mówią badania na ten temat?
Jeżeli chcesz sprawdzić, na jakich publikacjach opiera się ten fragment artykułu, poniżej znajdziesz badanie, które analizowało podobieństwo objawów ADHD u partnerów oraz możliwe wyjaśnienia tego zjawiska.
Birds of a Feather: An Examination of ADHD Symptoms and Associated Concerns in Partners of Adults with ADHD
Journal of Attention Disorders (2021)
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33322995/
→ Autorzy wskazują, że osoby z ADHD częściej tworzą związki z partnerami wykazującymi podobne cechy. Jednocześnie podkreślają, że obecnie nie wiadomo, który mechanizm odpowiada za to zjawisko. Możliwe wyjaśnienia obejmują podobny sposób funkcjonowania, wspólne zainteresowania oraz większe wzajemne zrozumienie, jednak wymagają one dalszych badań.
Zobacz także
RSD w ADHD – czy nadwrażliwość na odrzucenie naprawdę istnieje? Co mówią badania naukowe?
ADHD a poczucie własnej wartości – dlaczego samoocena zmienia się z dnia na dzień?
Czy związek dwóch osób z ADHD jest łatwiejszy?
Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że dwie osoby z ADHD stworzą idealny związek. W końcu oboje rozumieją swoje trudności, podobnie reagują na wiele sytuacji i nie muszą tłumaczyć zachowań, które dla innych bywają niezrozumiałe. Rzeczywiście, badania oraz doświadczenia kliniczne pokazują, że takie pary często odczuwają silne poczucie wzajemnego zrozumienia. Jednocześnie naukowcy podkreślają, że podobieństwo może być zarówno mocną stroną związku, jak i źródłem dodatkowych wyzwań.
Nie można więc powiedzieć, że związek dwóch osób z ADHD jest z definicji łatwiejszy lub trudniejszy. Wiele zależy od stopnia nasilenia objawów, świadomości własnych trudności oraz sposobu, w jaki partnerzy uczą się z nimi funkcjonować.
Większe zrozumienie i mniej oceniania
Jedną z największych zalet takich relacji jest poczucie, że partner naprawdę rozumie codzienne trudności. Zapomnienie o ważnym terminie, problem z rozpoczęciem zadania czy nagła zmiana planów rzadziej są interpretowane jako brak zaangażowania lub zła wola.
Dla wielu osób z ADHD jest to pierwsza relacja, w której nie muszą nieustannie tłumaczyć, dlaczego funkcjonują inaczej niż większość. Takie doświadczenie może zwiększać poczucie bezpieczeństwa i ułatwiać budowanie bliskości.
Podobny sposób komunikacji
Osoby z ADHD często opisują swoje rozmowy jako dynamiczne, pełne skojarzeń i spontanicznych zmian tematów. Partner funkcjonujący w podobny sposób zwykle łatwiej odnajduje się w takim stylu komunikacji i nie odbiera go jako braku zainteresowania czy chaosu.
Nie oznacza to jednak, że wszystkie konflikty znikają. Wręcz przeciwnie – kiedy obie osoby są impulsywne lub mają trudność z regulacją emocji, nieporozumienia mogą narastać bardzo szybko.
Gdzie pojawiają się największe trudności?
Badania pokazują, że gdy oboje partnerzy mają nasilone objawy ADHD, częściej pojawiają się problemy związane z organizacją codziennego życia. Trudniej jest planować obowiązki, pamiętać o terminach, zarządzać finansami czy konsekwentnie realizować wcześniej ustalone plany.
Nie oznacza to, że takie związki są mniej trwałe. Raczej pokazuje, że obie osoby mogą potrzebować bardziej świadomych strategii organizacji życia oraz otwartej komunikacji dotyczącej własnych trudności. W wielu przypadkach diagnoza i odpowiednie leczenie jednego lub obojga partnerów znacząco poprawiają jakość relacji.
Co mówią badania na ten temat?
Jeżeli chcesz sprawdzić, na jakich publikacjach opiera się ten fragment artykułu, poniżej znajdziesz badanie analizujące funkcjonowanie par, w których jedna lub obie osoby mają objawy ADHD.
Birds of a Feather: An Examination of ADHD Symptoms and Associated Concerns in Partners of Adults with ADHD
Journal of Attention Disorders (2021)
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33322995/
→ Autorzy wykazali, że partnerzy osób z ADHD częściej wykazują podobne objawy niż wynikałoby to z przypadku. Badanie wskazuje również, że pary, u których oboje partnerzy mają nasilone objawy ADHD, częściej zgłaszają trudności w codziennym funkcjonowaniu, między innymi w organizacji obowiązków, zarządzaniu finansami oraz radzeniu sobie ze stresem. Jednocześnie badacze podkreślają, że podobieństwo może sprzyjać większemu wzajemnemu zrozumieniu i poczuciu bliskości.
Dlaczego wiele osób otrzymuje diagnozę ADHD dopiero dzięki partnerowi?
To jeden z najczęściej opisywanych scenariuszy w gabinetach specjalistów zajmujących się ADHD u dorosłych. Do diagnostyki zgłasza się jedna osoba – zwykle dlatego, że od dłuższego czasu zmaga się z trudnościami w pracy, relacjach lub codziennym funkcjonowaniu. Po otrzymaniu diagnozy zaczyna czytać o ADHD, oglądać materiały edukacyjne i coraz lepiej rozumieć własne objawy.
W tym samym czasie często pojawia się zaskoczenie. Okazuje się, że partner zachowuje się bardzo podobnie – ma trudności z organizacją, zapomina o ważnych sprawach, łatwo się rozprasza lub impulsywnie podejmuje decyzje. Nierzadko to właśnie wspólne rozmowy stają się początkiem jego własnej diagnostyki.
Nie oznacza to oczywiście, że partner każdej osoby z ADHD również ma to zaburzenie. Pokazuje jednak, że wiele osób przez lata nie zdaje sobie sprawy z tego, że ich trudności mają wspólne podłoże neurorozwojowe.
Dlaczego dzieje się to tak często?
Jednym z powodów jest fakt, że ADHD u dorosłych nadal pozostaje niedostatecznie rozpoznawane. Wiele osób przez lata słyszy, że są „roztrzepane”, „leniwe”, „zbyt emocjonalne” albo „mają taki charakter”. Dopiero kiedy jedna osoba w związku otrzymuje diagnozę, druga zaczyna dostrzegać podobne schematy również u siebie.
Psychiatrzy podkreślają, że nie jest to efekt „zarażania się wiedzą”, ale większej świadomości własnego funkcjonowania. Osoba, która wcześniej nie miała pojęcia o ADHD, nagle znajduje wyjaśnienie trudności, z którymi zmagała się od dzieciństwa.
Czy partner również powinien wykonać diagnostykę?
Nie dlatego, że jego partner ma ADHD, ale wtedy, gdy sam rozpoznaje u siebie charakterystyczne objawy obecne od dzieciństwa. Podstawą diagnozy zawsze jest indywidualna ocena przeprowadzona przez specjalistę. Samo podobieństwo zachowań w związku nie jest wystarczające do rozpoznania ADHD.
Jednocześnie eksperci podkreślają, że wspólne zrozumienie mechanizmów działania ADHD może znacząco poprawić komunikację w związku. Nawet jeśli tylko jedna osoba spełnia kryteria diagnostyczne, psychoedukacja często pomaga obojgu partnerom lepiej rozumieć codzienne trudności i ograniczyć wzajemne nieporozumienia.
Co mówią badania na ten temat?
Jeżeli chcesz sprawdzić, na jakich publikacjach opiera się ten fragment artykułu, poniżej znajdziesz badanie, które zwróciło uwagę na częstsze współwystępowanie objawów ADHD u partnerów oraz potrzebę dalszych badań nad tym zjawiskiem.
Birds of a Feather: An Examination of ADHD Symptoms and Associated Concerns in Partners of Adults with ADHD
Journal of Attention Disorders (2021)
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33322995/
→ Autorzy wykazali, że partnerzy osób z ADHD częściej prezentują podobne objawy niż można byłoby oczekiwać przypadkowo. Badanie nie sugeruje jednak, że sam związek zwiększa ryzyko ADHD. Zwraca natomiast uwagę na możliwość późniejszego rozpoznania zaburzenia u partnerów, którzy przez wiele lat nie byli diagnozowani mimo obecności charakterystycznych objawów.
Zobacz także
Objawy ADHD u dorosłych – pełna lista. Jak rozpoznać ADHD u osoby dorosłej?
Czy to depresja, czy nierozpoznane ADHD? Objawy, które łatwo pomylić
Czy ADHD można zdiagnozować online? Co warto wiedzieć przed rozpoczęciem diagnostyki
Czy związek dwóch osób z ADHD może być szczęśliwy?
Choć wiele badań koncentruje się na trudnościach związanych z ADHD, warto pamiętać, że samo zaburzenie nie przesądza o jakości relacji. Zarówno doświadczenia kliniczne, jak i dostępne publikacje pokazują, że osoby z ADHD mogą tworzyć trwałe, satysfakcjonujące związki. Kluczowe znaczenie ma jednak nie to, czy partnerzy mają ADHD, ale to, czy rozumieją mechanizmy stojące za swoimi zachowaniami i potrafią wspólnie sobie z nimi radzić.
W praktyce wiele par opisuje, że największa zmiana nastąpiła nie po rozpoczęciu związku, ale po uzyskaniu właściwej diagnozy. Nazwanie trudności i zrozumienie ich przyczyn często zmniejsza liczbę wzajemnych pretensji i pozwala zastąpić ocenianie większą empatią.
Diagnoza zmienia sposób patrzenia na partnera
Przed rozpoznaniem ADHD zapominanie, spóźnianie się czy trudności z organizacją bywają odbierane jako brak zaangażowania lub lekceważenie potrzeb drugiej osoby. Po postawieniu diagnozy wiele par zaczyna patrzeć na te zachowania z zupełnie innej perspektywy.
Nie oznacza to, że wszystkie problemy znikają. Zmienia się jednak sposób ich rozumienia. Partnerzy częściej przestają obwiniać siebie nawzajem, a zaczynają wspólnie szukać rozwiązań, które ułatwiają codzienne funkcjonowanie.
Najważniejsza nie jest zgodność, ale świadomość
Badania nie pokazują, że najlepsze związki tworzą wyłącznie dwie osoby z ADHD. Nie wskazują również, że związek osoby z ADHD z partnerem bez ADHD jest z góry skazany na niepowodzenie.
Znacznie większe znaczenie ma świadomość własnych trudności, otwarta komunikacja oraz gotowość do korzystania z odpowiednich form wsparcia. Gdy partnerzy rozumieją, jak ADHD wpływa na uwagę, emocje czy organizację codziennego życia, łatwiej im wypracować rozwiązania odpowiadające ich potrzebom.
ADHD nie definiuje relacji
ADHD jest jednym z wielu elementów wpływających na funkcjonowanie związku, ale nie decyduje o jego jakości. Tak samo jak w każdej relacji, znaczenie mają wzajemny szacunek, zaufanie, umiejętność rozwiązywania konfliktów i gotowość do rozmowy.
Coraz większa liczba badań pokazuje, że właściwa diagnoza, psychoedukacja oraz – jeśli jest potrzebne – odpowiednio dobrane leczenie mogą poprawiać nie tylko funkcjonowanie samej osoby z ADHD, ale również jakość jej relacji z partnerem i rodziną.
Co mówią badania na ten temat?
Jeżeli chcesz sprawdzić, na jakich publikacjach opiera się ten fragment artykułu, poniżej znajdziesz badanie, które stało się punktem wyjścia do dalszych analiz dotyczących funkcjonowania par, w których jedna lub obie osoby mają ADHD.
Birds of a Feather: An Examination of ADHD Symptoms and Associated Concerns in Partners of Adults with ADHD
Journal of Attention Disorders (2021)
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33322995/
→ Autorzy podkreślają, że podobieństwo objawów ADHD między partnerami nie przesądza o jakości związku. Zwracają natomiast uwagę, że zrozumienie własnych trudności oraz odpowiednia diagnostyka mogą odgrywać ważną rolę w poprawie codziennego funkcjonowania i komunikacji między partnerami. Jednocześnie wskazują na potrzebę prowadzenia kolejnych badań dotyczących funkcjonowania par, w których jedna lub obie osoby mają ADHD.
Podsumowanie
Badania naukowe coraz wyraźniej pokazują, że osoby z ADHD częściej niż wynikałoby to z przypadku tworzą związki z partnerami wykazującymi podobne cechy. Nie oznacza to jednak, że ADHD „przyciąga” ADHD w dosłownym znaczeniu. Najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem jest zjawisko doboru asortatywnego, czyli naturalna tendencja ludzi do wybierania partnerów podobnych do siebie pod względem sposobu funkcjonowania, temperamentu czy przeżywania codzienności.
Jednocześnie naukowcy podkreślają, że podobieństwo może być zarówno źródłem większego zrozumienia, jak i dodatkowych wyzwań. Partnerzy z ADHD często lepiej rozumieją swoje trudności, ale mogą również mierzyć się z podobnymi problemami dotyczącymi organizacji, impulsywności czy regulacji emocji. To jednak nie ADHD decyduje o jakości związku, lecz świadomość własnych trudności, dobra komunikacja oraz – jeśli jest potrzebne – właściwa diagnoza i leczenie.
Coraz więcej osób dowiaduje się o swoim ADHD właśnie dzięki partnerowi. Dla wielu par staje się to początkiem lepszego zrozumienia siebie nawzajem i budowania relacji opartej nie na wzajemnym ocenianiu, ale na wiedzy i współpracy. To pokazuje, jak ogromne znaczenie może mieć rzetelna diagnostyka oraz psychoedukacja.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Czy osoby z ADHD częściej zakochują się w innych osobach z ADHD?
Aktualne badania sugerują, że tak. Osoby z ADHD częściej tworzą związki z partnerami wykazującymi podobne cechy niż wynikałoby to z przypadku. Zjawisko to określane jest jako dobór asortatywny (assortative mating). Nie oznacza to jednak, że dzieje się tak w każdym przypadku.
Czy istnieją badania potwierdzające, że osoby z ADHD częściej tworzą pary?
Tak. Jednym z najważniejszych badań jest “Birds of a Feather: An Examination of ADHD Symptoms and Associated Concerns in Partners of Adults with ADHD”, którego autorzy wykazali, że partnerzy osób z ADHD częściej prezentują podobne objawy ADHD niż można byłoby oczekiwać przypadkowo.
Czy partner osoby z ADHD również powinien wykonać diagnostykę?
Nie tylko dlatego, że pozostaje w związku z osobą z ADHD. Diagnostykę warto rozważyć wtedy, gdy od dzieciństwa występują charakterystyczne objawy, takie jak trudności z koncentracją, organizacją, impulsywnością czy regulacją emocji. O rozpoznaniu zawsze decyduje indywidualna ocena specjalisty.
Czy związek dwóch osób z ADHD jest trudniejszy?
Niekoniecznie. Badania pokazują, że takie pary często lepiej się rozumieją i rzadziej oceniają swoje zachowania. Z drugiej strony mogą częściej doświadczać trudności związanych z organizacją codziennego życia, planowaniem czy impulsywnymi decyzjami. O jakości relacji decyduje przede wszystkim sposób radzenia sobie z tymi wyzwaniami.
Czy ADHD zwiększa ryzyko problemów w związku?
Nieleczone lub nierozpoznane ADHD może wpływać na komunikację, organizację obowiązków czy regulację emocji, co czasami prowadzi do konfliktów. Nie oznacza to jednak, że osoby z ADHD nie mogą tworzyć szczęśliwych i trwałych relacji. Właściwa diagnoza, psychoedukacja oraz odpowiednie leczenie często znacząco poprawiają funkcjonowanie związku.
Czy ADHD może zostać rozpoznane dopiero po wielu latach związku?
Tak. To częsty scenariusz. Jedna osoba otrzymuje diagnozę, zaczyna poznawać objawy ADHD i zauważa podobne trudności u partnera. Nie oznacza to automatycznie, że partner również ma ADHD, ale dla wielu osób staje się to impulsem do wykonania profesjonalnej diagnostyki.
Oczywiście. Poniżej literatura z bezpośrednimi linkami do publikacji.
Literatura
Wymbs B. T., Dawson A. E., McCarty C. A., i wsp. (2021). Birds of a Feather: An Examination of ADHD Symptoms and Associated Concerns in Partners of Adults with ADHD. Journal of Attention Disorders, 25(14), 1966–1977.
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33322995/Nordsletten A. E., Gjerde L. C., Ystrom E., i wsp. (2024). Patterns of Nonrandom Mating Within and Across 11 Major Psychiatric Disorders. Nature Communications, 15, Article 10469.
https://www.nature.com/articles/s41467-024-54966-9Barkley R. A. (2021). Taking Charge of Adult ADHD (Second Edition). The Guilford Press.
https://www.guilford.com/books/Taking-Charge-of-Adult-ADHD/Russell-Barkley/9781462546855American Psychiatric Association. (2022). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5-TR). American Psychiatric Association Publishing.
https://www.psychiatry.org/psychiatrists/practice/dsmFaraone S. V., Asherson P., Banaschewski T., i wsp. (2021). Attention-deficit/hyperactivity disorder. Nature Reviews Disease Primers, 7, 1–23.
https://www.nature.com/articles/s41572-021-00277-1Young S., Adamo N., Ásgeirsdóttir B. B., i wsp. (2020). Females with ADHD: An expert consensus statement taking a lifespan approach providing guidance for the identification and treatment of attention-deficit/hyperactivity disorder in girls and women. BMC Psychiatry, 20, 404.
https://bmcpsychiatry.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12888-020-02707-9